Oral history

In mijn werk als tekstschrijver hield ik al enorm van interviews die wat dieper mochten gaan. Bijvoorbeeld toen een ggz-instelling mij vroeg een heel gezin te interviewen over hun pijnlijke ervaringen in de jaren dat een van de kinderen de diagnose schizofrenie kreeg – en opnieuw een paar jaar later, toen de zoon, zijn naasten en zijn hulpverleners juist heel goed bleken te kunnen samenwerken. Van daar is het maar een kleine stap naar oral history interviewen: mensen zelf laten vertellen over ervaringen uit hun verleden om hun verhalen daarna te kunnen gebruiken als historische bron.

Tijdens mijn geschiedenisstudie volgde ik daarom colleges van dr. Dienke Hondius aan de Vrije Universiteit en van prof. dr. Selma Leydesdorff aan de Universiteit van Amsterdam. Ook liep ik stage bij Atria, kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis, waar ze heel veel ervaring hebben met grote oral history-projecten en -collecties. Die ervaring nam ik mee naar het project rond de heroïne-epidemie van prof. dr. Gemma Blok van de Open Universiteit. En tot mijn grote vreugde mag ik nu bij haar promotieonderzoek doen naar de ervaringen van naasten van mensen met een psychische stoornis in de tweede helft van de twintigste eeuw.